حفاظت یک ساختمان بطور کامل شامل موارد زیر است:
1-حفاظت جلد خارجی ساختمان از ضربه های مستقیم صاعقه
۲-حفاظت داخلی و تجهیزات نصب شده داخل ساختمان در مقابل آثار ثانویه صاعقه


1-حفاظت جلد خارجی ساختمان
منظوراز حفاظت خارجی ،حفظ بدنه واستراکچر ساختمان از آتش سوزی وانهدام در اثر اصابت صاعقه است. کلیه تجهیزات(مانند برقگیر) که جهت جذب وهدایت صاعقه از پشت بام تا سیستم زمین نصب می شوند،طبق استاندارد
IEC -۶۱۰۲۴ شناسایی می گردند.
۲-حفاظت تجهیزات نصب شده در داخل ساختمان
توسعه کاربرد سیستم های الکتریکی در جهان ،موجب افزایش شدید آمار صدمات وارده به این دستگاهها در اثرصاعقه و اضافه ولتاژهای ناشی از آن شده است
لازم به ذکر است که تنها بخشی از اضافه ولتاژها دراثر صاعقه بوده وبخش عمده آنها ناشی از عملیات سوئیچینگ وحوادث تغذیه می باشند.برای این بخش از حفاظت،کاهش اثر میدانهای الکترومغناطیسی ناشی از صاعقه مد نظر قرار می گیرد.
پس از بر خورد صاعقه به زمین یا ساختمان،وسایل الکترونیکی داخل ساختمانهایی که تا شعاع
۱۵km از محل برخوردودر محدوده میدان الکترومغناطیسی ایجاد شده قرار دارند،در معرض خطر خواهند بود(شکل-۴) حفاظت موثر این تجهیزات در مقابل ولتاژهای القایی حاصله،وقتی امکان پذیر است که کلیه سیستم های حفاظت داخلی همراه با حفاظت خارجی ساختمان تواماٌ نصب شده باشند.حفاظت داخلی ازصاعقه عبارتست از تهیه وسایلی که به کمک آنها بتوان اثرات اضافه ولتاژهای القایی حاصل از جریانهای صاعقه رابرروی تجهیزات داخل ساختمان خنثی کرد.واز تئوری منطقه بندی ( (Zone Conceptجهت حفاظت داخلی ساختمان استفاده می شود

یك سیستم صاعقه اساساً از سه قسمت اصلی تشكیل شده است كه از :
۱- آنتن برقگیر Air termination
۲- هادی ها Conductor
۳- الكترود یا سیستم اتصال به زمین Earth termination

آنتن های برقگیر : عبارتند از جسم نوك دار با الكترود لوله ای در اندازه مشخص و یك پایه كه دارای یك زمینه هدایت كنندگی می باشد. وظیفه آنتن برقگیر این است كه تخلیه الكتریكی صاعقه را كه احتمال دارد در ساختمان تحت حفاظت صورت گیرد ، به طرف خود منحرف نموده و به طرف زمین بارهای مربوطه را هدایت می نماید. محل نصب آنتن برقگیر در بلندترین نقطه ساختمان می باشد.
هادی ها : كه سبب ارتباط الكتریكی آنتن های برقگیر به زمین و به یكدیگر و نیز به اجسام فلزی مجاور می گردد. وظیف هادی ها تخلیه بارهای صاعقه از آنتن برقگیر به زمین می باشد. هادی ها می توانند بصورت تسمه ای یا كابلی شكل باشند.
سیستم اتصال به زمین : عبارت است از یك یا چند الكترود منفرد یا مرتبط كه بارهای الكتریكی را از آنتن توسط هادی های نزولی به زمین منتقل می كنند.
رابط ها عبارتند از پیوند الكتریكی مابین دو یا بیشتر قسمت های سیستم حفاظتی.
اتصالات : عبارتند از هادی هایی كه به منظور فراهم نمودن اتصال الكتریكی مابین حفاظت صاعقه و قسمت های فلزی دیگر و مابین قسمت های مختلف اخیر برقرار شده است.
بست ها : كه جهت محكم نمودن هادی ها به ساختمان به كار می روند. این بست ها برای اندازه های مختلف تسمه باید طراحی گردد.
۱- سیستم حفاظت بر سوله ها ( یا بام های مسطح ) : در این سیستم از روشی موسوم به سیستم حفاظت فاراده استفاده می نمایند. آنتن برقگیر بصورت لوله های كوتاهی است با نوك تیز كه در چند متری یكدیگر دور تا دور پشت بام یا در خط الراس سقف سوله قرار دارند.
قطر و ضخامت آنتن برقگیر در صورت استفاده از میله باید مطابق با جدولی كه ابعاد اجزاء تشكیل دهنده سیستم حفاظت صاعقه را می دهد اجرا شود.
۲- بام های با شیب تند : حداكثر فاصله بین میله های برقگیر در خط الرآس بام های با شیب تند ، ۶ تا ۸ متری باشد.
تذكر : سقف ها با شیب ملایم آنهایی هستند كه عرض آنها چنانچه مساوی یا كمتر از
۴۰ فوت ( ۱۲ متر ) باشد شیب آنها كمتر از یك هشتم ، چنانچه متجاوز از ۴۰ فوت ( ۱۲ متر ) باشد ، شیب آنها كمتر از یك چهارم باشد.
۳- سقف با شیب ملایم : چنانچه عرض آنها از ۱۵ متر بیشتر باشد ، باید علاوه بر آنكه دارای آنتن های اضافی در خط الرآس و نقاط لازم دیگر باشند ، كه فاصله آنها از ۱۵ متر تجاوز نكند ، دور تا دور آنها نیز آنتن هایی به فواصل ۶ تا ۸ متر باید نصب گردد.
فاصله آنتن های برقگیر از انتهای بام یا خط الرآس سوله یا تغییر مسیر هر بام باید در حدود
۲ فوت ( ۶۰ سانتی متر ) باشد.
طول آنتن ها حداكثر
۱۵۰ و حداقل ۳۰ سانتی متر می باشند.
آنتن های برقگیر باید در قسمت های اساسی و محكم و در بلندترین نقطه ساختمان نصب گردند و سطح مقطع نقطه اتكا حداقل باید با سطح مقطع یكی باشد و طوری باید محكم گردند كه احتمال واژگون شدن به وسیله باد را نداشته باشند. آنتن های برقگیر با ارتفاع متجاوز از
۶۰ سانتی متر ، باید نگهداری آنها از نقطه ای باشد كه ارتفاع آن كمتر از ارتفاع نصب آنتن نباشد.
هواكش ، دودكش ، مخازن آب و سایر برجستگی های دیگر پشت بام كه احتمال آسیب ناشی از شوك دارند باید به آنها اتصال الكتریكی ( به وسیله هادی های فرعی ، آنها را به هادی اصلی متصل نمود ) ایجاد نمود و یا ممكن است به وسیله یك هادی خارجی به یكدیگر متصل و سپس به اسكلت ساختمان وصل شوند كه تعداد این اتصالات نباید از تعداد اتصال های زمین كمتر باشد.